คุณค่าของการเป็น “ครู” | พิธีไหว้ครู 2569

19/08/2026

“คุณครูของฉันคือใคร ? “

คำถามชวนคิดนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้ตลอดสัปดาห์ ก่อนถึงพิธีไหว้ครูของนักเรียนช่วงชั้นประถม โรงเรียนเพลินพัฒนา

❤️ สำหรับเพลินพัฒนา พิธีไหว้ครูไม่ได้เป็นเพียงพิธีกรรมที่แสดงความเคารพต่อครูบาอาจารย์เท่านั้น แต่ยังเป็นโอกาสสำคัญให้เด็กทุกคนได้หยุดทบทวนและมองเห็นคุณค่าของสิ่งรอบตัว โรงเรียนจึงตั้งใจร้อยเรียงกิจกรรมต่าง ๆ เพื่อชวนเด็ก ๆ ค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังพิธีไหว้ครู ตั้งแต่การระลึกถึงคุณพ่อคุณแม่ผู้เป็นครูคนแรก การเขียนความรู้สึกจากใจส่งถึงคุณครู ไปจนถึงแนวคิดสำคัญที่ว่า “ฉันคือครูของตนเอง” ซึ่งเป็นปลายทางของการเติบโตอย่างแท้จริง

จากครูคนแรกสู่การค้นพบความหมายของคำว่า “ครู” 👩🏻‍🏫

เริ่มต้นสัปดาห์ด้วยการชวนเด็ก ๆ มองย้อนกลับไปถึง “ครูคนแรกในชีวิต” และทบทวนเส้นทางการเติบโตของตนเองว่ารอยยิ้ม และสิ่งดี ๆ ที่มีในวันนี้ล้วนมีรากฐานมาจากความรัก ความทุ่มเท คำสั่งสอน และแบบอย่างของคนในครอบครัวจากนั้นจึงชวนขยายมุมมองต่อไปด้วยคำถามที่ว่า “แล้วในชีวิตประจำวันของเรา… มีใครหรือสิ่งใดเป็นครูของเราอีกบ้าง?” ซึ่งนำมาสู่คำตอบและมุมมองที่สะท้อนความตระหนักรู้จากหัวใจดวงน้อย ๆ ของเด็ก ๆ เช่นความในใจของนักเรียนคนหนึ่งที่เล่าว่า…

“ครูคนแรกของฉัน คือ พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย เพราะพวกท่านสอนฉันตั้งแต่การคลาน การกิน การเดิน จนถึงการพูดออกเสียง พวกท่านสอนรากฐานการใช้ชีวิตให้แก่ฉัน สำหรับครูคนที่สอง คือ ครูบาอาจารย์ ไม่ว่าจะเป็นครูที่โรงเรียนเพลินพัฒนาหรือครูสอนพิเศษ พวกท่านให้ปัญญาความรู้ ถ่ายทอดวิชาให้แก่ฉัน ช่วยให้ฉันมีทักษะและความสามารถต่าง ๆ มากมาย ครูคนที่สาม คือ เพื่อน คนที่สอนให้ฉันรู้จัก ทุกข์ สุข เศร้า และช่วยเหลือกันเสมอ”

ไม่เพียงแค่ผู้คนรอบตัว บางคนยังนึกไปถึงตัวละครในนิทานที่มอบข้อคิดในการดำเนินชีวิต หรือแม้กระทั่งสัตว์เลี้ยงที่บ้านที่สอนให้รู้จักความเมตตาและหน้าที่ความรับผิดชอบ คำตอบเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่า เด็ก ๆ เริ่มเข้าใจคำว่า “ครู” ในความหมายที่ต่างไปจากเดิม ไม่ใช่เพียงผู้สอนที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียน แต่รวมถึงผู้คน ประสบการณ์ และสิ่งรอบตัวที่มอบบทเรียนชีวิตให้พวกเขาเติบโต

…

🌱 ความรู้ที่คู่คุณธรรม และสายใยที่ไม่มีวันสิ้นสุด

พิธีไหว้ครูจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เด็ก ๆ ตัวแทนแต่ละชั้นนำพานไหว้ครูที่ทุกคนตั้งใจประดับตกแต่งจากดอกไม้แทนความหมายและคำขอบคุณถึงครู นอกจากความตั้งใจนั้นแล้ว บรรดาสิ่งของและสัญลักษณ์ต่าง ๆ ภายในพิธีก็ล้วนมีความหมายที่ซ่อนอยู่ ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์การเรียน เครื่องดนตรี และสื่อการเรียนรู้ที่จัดวางเรียงไว้ ล้วนทำหน้าที่เสมือน “ครู” อีกคนหนึ่งที่พาทุกคนก้าวสู่เส้นทางแห่งปัญญา

เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ ฝ้ายที่ค่อย ๆ ผูกข้อมือเด็ก ๆ ด้วยความเมตตา และขนมต้มที่คุณครูป้อนให้เด็กทุกคน กลายเป็นสัญลักษณ์ของความห่วงใย การบ่มเพาะ และการเติบโตอย่างมั่นคงที่ครูปรารถนาจะมอบให้แก่ลูกศิษย์ทุกคน

ในโอกาสนี้ คุณครูศรันธร แก้วคูณ (ครูหนึ่ง) หัวหน้าช่วงชั้นที่ 2 กล่าวให้โอวาทแก่เด็ก ๆ โดยสะท้อนความปรารถนาร่วมกันของครูทุกคนที่อยากเห็นลูกศิษย์เติบโตเป็นทั้ง “คนเก่งและคนดี”

“สิ่งสำคัญที่ครูฝากไว้ไม่ใช่เพียงการเรียนให้เก่ง แต่คือการใช้ความรู้ในทางที่ถูกต้อง อย่านำความรู้ที่มีไปใช้ในการคดโกงหรือเอาเปรียบผู้อื่น เพราะคุณค่าของความรู้ไม่ได้อยู่ที่การรู้มากเพียงใด แต่อยู่ที่การนำความรู้นั้นไปใช้เพื่อสร้างประโยชน์แก่ตนเองและสังคม”

นอกจากนี้ ครูหนึ่งยังฝากข้อคิดว่า เมื่อใดที่ยอมรับนับถือกันเป็นครูและศิษย์แล้ว ความสัมพันธ์นี้จะไม่มีวันสิ้นสุดลงเมื่อจบปีการศึกษา หรือเมื่อเด็ก ๆ เรียนจบออกไป แต่จะยังคงเป็นสายใยแห่งความปรารถนาดีที่ถักทอร่วมกันไปตลอดชีวิต

ฉันคือครูของตนเอง

ก่อนจบพิธี เสียงกล่าวคำ “ขอบคุณ” และคำมั่นสัญญาจากใจดวงน้อยของเด็ก ๆ ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนรู้ พัฒนาตนเอง และในวันหนึ่งเมื่อเติบโตขึ้น ก็พร้อมจะส่งต่อความรู้ ประสบการณ์ และความปรารถนาดีไปยังผู้คนในสังคมต่อไป

❤️ สำหรับเพลินพัฒนา คุณค่าของความเป็นครูจึงไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในวันไหว้ครู แต่อยู่ในทุกวันของการใช้ชีวิต ผ่านหัวใจที่อ่อนน้อมถ่อมตนและเปิดรับการเรียนรู้อยู่เสมอ เพราะหัวใจเช่นนี้เองจะเป็นเข็มทิศนำทางชีวิตของพวกเขาให้ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ พร้อมเผชิญหน้ากับทุกความท้าทายในชีวิต

และในท้ายที่สุดแล้ว ครูที่จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต คอยตักเตือน ฝึกฝน สังเกต และพาเราทบทวนตนเองเมื่อเผชิญหน้ากับความท้าทาย ก็คือ “ตัวเราเอง”

โดย ส่วนสื่อสารองค์กร

ข้อมูล ณ วันที่ 13 มิถุนายน 2569

ติดตามบทความและภาพกิจกรรมเพิ่มเติมได้ที่เพจโรงเรียนเพลินพัฒนา 👇

https://www.facebook.com/share/p/18vjyy2hnx

PPTNMoment, ข่าว, เรื่องเล่าเพลินพัฒนา

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

“ลูกบาส” กับการตัดสินใจในเสี้ยววินาที

ทุกครั้งที่ลูกบาสออกจากมือ เด็ก ๆ ไม่ได้กำลังฝึกเพียงการทำคะแนน แต่กำลังฝึกการตัดสินใจ การสื่อสาร และการไว้ใจเพื่อนร่วมทีมในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ⛹🏻 กีฬาบาสเก็ตบอล จึงไม่ได้เป็นเพียงหนึ่งในกีฬาที่เด็กเพลินพัฒนาชอบ แต่เป็นพื้นที่ที่เราได้เห็นความสุข ความมุ่งมั่น และการเติบโตของเด็ก ๆ ในทุกวัน และหล่อหลอม Sport Spirit ให้เติบโตขึ้นในหัวใจของนักกีฬาวัยเยาว์ทุกคน … 💡 รู้จักทีมและอ่านเกมเป็น “บาสเก็ตบอล” เป็นกีฬาประเภททีมที่ต้องอาศัยทั้งการคิดอย่างเป็นระบบและความเชื่อใจกัน ระหว่างที่กำลังเลี้ยงบอล เด็กต้องมองตำแหน่งของเพื่อน สังเกตการเคลื่อนที่ของคู่แข่ง ประเมินพื้นที่ว่าง และตัดสินใจว่าจะส่งบอลให้เพื่อน หรือจะลุยเข้าไปทำคะแนนด้วยตนเองในจังหวะนั้น ๆ ทุกการตัดสินใจเกิดขึ้นภายในเวลาอันสั้น แต่ต้องอาศัยพื้นฐานที่ฝึกฝนมาอย่างต่อเนื่อง … กีฬาเป็นพื้นที่ฝึกใจ 🏀 ในสนามจริงมีหลายสิ่งที่เราไม่อาจควบคุมได้ ดังนั้น เด็ก ๆ จึงได้เรียนรู้ที่จะควบคุม “ใจของตนเอง” “กีฬาเป็นพื้นที่ฝึกใจ เมื่อผลการแข่งขันไม่เป็นอย่างที่หวัง เด็กได้พบทั้งความผิดหวัง ความโกรธ และความท้อใจ ก่อนจะเรียนรู้ว่าจะจัดการกับอารมณ์และกลับมาเริ่มต้นใหม่อย่างไร” ครูริชชี่กล่าว เมื่อเวลาผ่านไป เด็กหลายคนเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด จากช่วงแรกที่ยังไม่มีเป้าหมายในการฝึกซ้อม ก็เริ่มกระตือรือร้น ตรงต่อเวลา รับฟังคำแนะนำ และรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตนเองมากขึ้น แม้จะยังผิดพลาดหรือพ่ายแพ้บ้าง แต่พวกเขาก็สามารถดึงตนเองกลับมาได้เร็วกว่าเดิม มากไปกว่านั้นการเติบโตของเด็กทุกคนช่วยพาให้บรรยากาศของทั้งทีมเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย เพราะการฝึกซ้อมไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่พัฒนาฝีมือ หากยังเป็นพื้นที่ที่ทุกคนเรียนรู้ที่จะเติบโตไปด้วยกัน … Sport Spirit ที่อยู่ในทุกสนาม 🏟️ ความเปลี่ยนแปลงของเด็กไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะช่วงที่ลูกบาสอยู่ในมือ หากยังปรากฏอยู่ใน “วัฒนธรรมของการฝึกซ้อม” ที่เด็ก ๆ ช่วยกันสร้างขึ้นทุกวัน หลังการฝึกซ้อม เราได้เห็นเด็ก ๆ แบ่งหน้าที่ทำความสะอาดและตรวจดูความเรียบร้อยของสนาม แม้ในวันที่ไม่ใช่เวรของตนเอง บางคนกำลังจะเดินทางกลับบ้าน แต่เมื่อเห็นว่างานยังไม่เสร็จก็เดินกลับมาช่วยเพื่อนต่อ ขณะที่รุ่นพี่ก็คอยดูแลและให้คำแนะนำแก่น้อง ๆ ทั้งในและนอกสนาม ความรับผิดชอบเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากคำสั่งของคุณครู แต่เกิดขึ้นจากการตระหนักรู้ในหน้าที่ของตนเอง และขยายออกไปสู่เพื่อนร่วมทีม รวมถึงพื้นที่ที่ทุกคนใช้ร่วมกัน เพราะสุดท้ายแล้ว Sport Spirit ไม่ได้สิ้นสุดลงพร้อมเสียงนกหวีดจบการแข่งขัน หากค่อย ๆ หล่อหลอมเป็นวินัย ความรับผิดชอบ การกำกับตนเอง และการใส่ใจผู้อื่น ซึ่งจะติดตัวเด็ก ๆ ไปตลอดทั้งในห้องเรียน ในชีวิตประจำวัน และในทุกสนามของชีวิต โดย ส่วนสื่อสารองค์กร ข้อมูล ณ วันที่ 24 กรกฎาคม 2569 ติดตามบทความและภาพกิจกรรมเพิ่มเติมได้ที่เพจโรงเรียนเพลินพัฒนา 👇 https://www.facebook.com/share/p/1DgUV3xkFs/

เรียนรู้ ยอมรับ | สังคมอารมณ์ศึกษา

ปีการศึกษา 2569 โรงเรียนเพลินพัฒนานำ Social and Emotional Learning (SEL) บรรจุเป็นหน่วยการเรียนรู้ในชั้นเรียนอย่างเป็นทางการในระดับประถมศึกษา เพื่อพัฒนาเด็กให้เติบโตทั้งด้านความคิด อารมณ์ และความสัมพันธ์ไปพร้อมกัน เพราะเราเชื่อว่า การเรียนรู้ที่ดีคือการหล่อหลอมให้เด็กเข้าใจตนเอง เข้าใจผู้อื่น ตัดสินใจได้อย่างเหมาะสม และเติบโตเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ … การเรียนรู้ของมนุษย์ ไม่ได้มีเพียง “วิชาการ” 📚 เมื่อพูดถึงการศึกษา หลายคนอาจนึกถึงการพัฒนาความรู้ทางวิชาการเป็นหลัก ขณะที่การเรียนรู้เรื่องอารมณ์ การเข้าใจตนเอง หรือการอยู่ร่วมกับผู้อื่น มักถูกมองว่าเป็นเพียงกิจกรรมเสริม ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช ได้กล่าวถึงประเด็นนี้ไว้อย่างน่าสนใจว่า “การศึกษากระแสหลักมักจะละเลยเรื่องข้างใน แล้วมองว่าเป็นกิจกรรมหรือวิชาเสริม แต่การเรียนรู้ของมนุษย์มันไม่แยกกัน” แนวคิดดังกล่าวสะท้อนสิ่งที่โรงเรียนเพลินพัฒนาให้ความสำคัญมาโดยตลอด เพราะการเรียนรู้ที่แท้จริง ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในด้านสติปัญญา หากแต่เกิดขึ้นพร้อมกับการเติบโตของ “ตัวตน” เด็กจึงควรได้รับโอกาสในการเรียนรู้ที่จะเข้าใจความคิด ความรู้สึก และการใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่น ควบคู่ไปกับการเรียนรู้ทางวิชาการ เพราะสุดท้ายแล้ววิธีคิดจะกำหนดชีวิตของคนเรา ด้วยเหตุนี้ ปีการศึกษานี้ โรงเรียนจึงเพิ่มความเข้มข้นในการสอน Social and Emotional Learning (SEL) อย่างเป็นระบบในระดับประถมศึกษา โดยคุณครูพัฒนาชีวิตหรือคุณครูประจำชั้น เพื่อให้เด็กได้ฝึกทักษะสำคัญของชีวิตอย่างต่อเนื่อง ผ่านบทเรียนที่ออกแบบให้เหมาะสมกับพัฒนาการของแต่ละช่วงวัย … สังคมอารมณ์ศึกษา ในแต่ละช่วงวัย 🥰 EL หรือ Social and Emotional Learning เป็นกระบวนการเรียนรู้ที่ช่วยให้เด็กค่อย ๆ พัฒนาความสามารถในการรู้จักตนเอง จัดการอารมณ์ เข้าใจผู้อื่น สร้างความสัมพันธ์ที่ดี และตัดสินใจอย่างรับผิดชอบ ซึ่งล้วนเป็นทักษะที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตไม่ต่างจากความรู้ในห้องเรียน แม้เด็กแต่ละช่วงชั้นจะเรียนรู้ผ่านหัวข้อที่แตกต่างกัน แต่เป้าหมายสำคัญยังคงเหมือนกัน คือการสร้าง “พื้นที่ปลอดภัย” ให้เด็กได้ฝึกสังเกตตนเอง คิด ทบทวน และเรียนรู้จากประสบการณ์จริง ตัวอย่างหนึ่งที่อยากชวนเรียนรู้ด้วยกันในภาคเรียนนี้ คือ SEL ของนักเรียนชั้น 2 แต่ละคาบเรียนเด็ก ๆ จะได้เจอกับโจทย์ที่จะต้องใคร่ครวญและเติบโต เช่น “กล่องลับฉบับสร้างสุข” ซึ่งเป็นโจทย์ให้เด็กสะท้อนถึงสิ่งดี ๆ หรือความสุขเล็กน้อยที่ได้ทำ หรือ “พื้นที่สีเขียวในใจฉัน” ที่เด็ก ๆ รู้จักเชื่อมโยงธรรมชาติรอบตัวเข้าสู่โลกภายในใจ จุดเด่นอีกหนึ่งอย่างของชั้น 2 คือการนำ SEL มาเชื่อมโยงกับการทำ “บันทึก” ด้วยเป้าหมายเสริมที่ต้องการให้เด็ก ๆ ฝึกเขียน ดังนั้นจากการวาดรูปง่าย ๆ ก็เริ่มกลายเป็นการเขียนเรื่องยาวอย่างอิสระ อีกทั้งผู้ปกครองรวมถึงคุณครูพัฒนาชีวิตจะเขียนความคิดเห็นและกำลังใจไว้ให้เด็ก ๆ ภายในบันทึกแต่ละวันอีกด้วย และเมื่อกลับมาสู่ห้องเรียน คุณครูจะนำเรื่องราวของเพื่อนบางคน มาแบ่งปันกับเพื่อน ๆ ในห้อง ทำให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้มุมมองที่แตกต่างและเปิดใจกว้างขึ้นอีก เพราะเป้าหมายของวิชานี้ไม่ใช่การให้เด็กตอบได้ว่า “ควรรู้สึกอย่างไร” แต่คือการค่อย ๆ เข้าใจว่า “เมื่อรู้สึกเช่นนั้นแล้ว เราจะเลือกดูแลตนเองและคนรอบข้างอย่างไร” … การเติบโตจะดำเนินต่อไป 🌱 ท้ายที่สุดแล้ว การเรียนรู้เรื่องอารมณ์ ความสัมพันธ์ และการรู้จักตนเอง ไม่ใช่วิชาที่มีไว้เพียงในห้องเรียน หากแต่เป็นทักษะที่เด็กจะนำติดตัวไปใช้ทุกวัน ทั้งในวันที่ประสบความสำเร็จ วันที่ผิดหวัง หรือวันที่ต้องอยู่ร่วมกับผู้คนที่แตกต่างจากตนเอง ❤️ตลอดปีการศึกษานี้ โรงเรียนเพลินพัฒนาจะค่อย ๆ ชวนทุกท่านร่วมติดตามการเรียนรู้ในวิชา SEL ของนักเรียนแต่ละชั้น เพื่อร่วมกันมองเห็นการเติบโตของเด็ก ๆ ที่พวกเขาค่อย ๆ เติบโตเป็นมนุษย์ที่เข้าใจตนเอง เห็นคุณค่าของผู้อื่น และพร้อมใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับสังคมได้อย่างมีความสุขตลอดการเติบโตของเด็ก ๆ ทุกคน โดย ส่วนสื่อสารองค์กร ข้อมูล ณ วันที่ 22 กรกฎาคม 2569 ติดตามบทความและภาพกิจกรรมเพิ่มเติมได้ที่เพจโรงเรียนเพลินพัฒนา 👇 https://www.facebook.com/share/v/1CCRPDZPPD

ถอดบทเรียนความรุนแรงในโรงเรียน สู่การสร้างองค์ความรู้เพื่อดูแลหัวใจของเด็ก

เมื่อเกิดเหตุการณ์ความรุนแรงในโรงเรียนแห่งหนึ่ง คำถามสำคัญสำหรับโรงเรียนอาจไม่ใช่เพียง ถ้าเกิดเหตุขึ้น เราจะทำอย่างไร แต่คือ “เราจะสร้างสภาพแวดล้อมแบบไหน เพื่อให้เด็กมีภูมิคุ้มกันทางใจ และทำให้ผู้ใหญ่รอบตัวมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขาได้อย่างทันท่วงที” วันที่ 10 สิงหาคม 2569 โรงเรียนเพลินพัฒนาจึงเชิญทีมผู้เชี่ยวชาญจากภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ร่วมกับคุณครูและบุคลากรของโรงเรียนเพลินพัฒนากว่า 30 คน ที่จบการศึกษาด้านจิตวิทยา เปิดวงเวิร์กชอปถอดบทเรียนจากเหตุการณ์จริง เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ตั้งคำถาม และร่วมกันสร้างองค์ความรู้ที่เหมาะกับบริบทของโรงเรียน ❤️‍🩹 … 🤝 การป้องกันที่ดี เริ่มต้นจากผู้ใหญ่ที่เข้าใจเด็ก จุดแข็งของวงเวิร์กชอปครั้งนี้ คือการได้ทำงานร่วมกันระหว่างทีม ผู้เชี่ยวชาญจากภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล นำโดย ผศ.นพ.วัลลภ อัจสริยะสิงห์ พญ.ทัตติยา วิษณุโยธิน ร่วมกับคุณครูเพลินพัฒนา ทั้งครูประจำชั้น ครูพัฒนาชีวิต นักจิตวิทยาประจำโรงเรียน และบุคลากรที่ทำงานใกล้ชิดกับเด็ก ทีมศิริราชและเพลินพัฒนาทำงานร่วมกันด้าน School Mental Health มาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2568 การพบกันครั้งนี้จึงไม่ใช่การที่ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าโรงเรียนควรทำอะไรในเชิงทฤษฎี หากเป็นการนำองค์ความรู้ทางวิชาการมาพบกับประสบการณ์จริงของผู้ดูแลเด็กในทุกวัน เพื่อร่วมกันตั้งคำถาม แลกเปลี่ยนมุมมอง และค่อย ๆ ตกผลึกเป็นแนวทางที่เหมาะกับบริบทของเรา เพราะมาตรการหรือวิธีการที่ใช้ได้ผลในโรงเรียนหนึ่ง อาจไม่ใช่คำตอบเดียวกันสำหรับทุกโรงเรียน การสร้างองค์ความรู้จากความเข้าใจทั้ง “ความรู้” และ “พื้นที่จริง” จึงเป็นสิ่งที่วงนี้ให้ความสำคัญ คำถามแรกของวงพาเราไปเห็นว่า พฤติกรรมของเด็กไม่ได้เกิดจากปัจจัยใดปัจจัยหนึ่ง แต่เกี่ยวข้องทั้งตัวเด็ก พัฒนาการ ทักษะสมอง EF ทักษะการจัดการอารมณ์และสังคม SEL รวมถึงประสบการณ์จากครอบครัว โรงเรียน และสังคมรอบตัว สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่การมองหา “เด็กที่มีปัญหา” หากคือการที่ครูรู้จักเด็กแต่ละคนมากพอ และไวต่อความเปลี่ยนแปลง เนื่องจากสัญญาณของความทุกข์มักสะท้อนผ่านอารมณ์ พฤติกรรม ความสัมพันธ์ หรือวิถีชีวิตที่เปลี่ยนไป เมื่อเด็กมีผู้ใหญ่ที่เขาไว้วางใจและพร้อมรับฟัง เขาก็มีโอกาสเข้ามาขอความช่วยเหลือได้มากขึ้น … ครูและโรงเรียนต้องเป็น “พื้นที่ปลอดภัย” ของเด็ก 🎒 จากการแลกเปลี่ยนในวง เราพบว่าแม้เด็กแต่ละวัยจะมีวิธีแสดงออกและต้องการการดูแลที่แตกต่างกัน แต่หัวใจสำคัญคือ การเข้าใจเด็กก่อนรีบเข้าไปแก้ปัญหา เด็กบางคนต้องการเวลา บางคนต้องการพื้นที่สงบ ขณะที่บางคนอาจต้องการเพียงผู้ใหญ่ที่พร้อมอยู่ข้าง ๆ และรับฟังอย่างตั้งใจ เพราะในวันที่อารมณ์กำลังท่วมท้น เด็กอาจยังไม่พร้อมรับคำสอนหรือคำตอบ สิ่งที่ผู้ใหญ่ทำได้ คือช่วยให้เขารู้สึกปลอดภัย ยอมรับความรู้สึกของเขา และอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคง จนเด็กพร้อมที่จะค่อย ๆ กลับมาทบทวนและหาทางออกด้วยกัน วงสนทนายังชวนให้เห็นอีกว่า ความสัมพันธ์ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบเสมอไป แต่ทุกความสัมพันธ์ยังสามารถสร้างใหม่และซ่อมแซมได้ สิ่งสำคัญคือผู้ใหญ่ต้องพร้อมกลับมาอยู่ตรงนั้น รับฟัง และค่อย ๆ สร้างความไว้วางใจขึ้นอีกครั้ง เพราะพื้นที่ปลอดภัยไม่ได้มีความหมายเพียงว่าเด็กมีใครสักคนให้พึ่งพาในวันที่ไม่ไหว แต่ยังเป็นพื้นที่ที่ทำให้เด็กค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะเข้าใจตนเอง จัดการกับความรู้สึก คิด ตัดสินใจ และขอความช่วยเหลือเมื่อจำเป็น … เรียนรู้ร่วมกัน เพื่อเติบโตไปด้วยกัน 🤲🏽 คำถามสำคัญที่ชวนเราหันกลับมามองไม่ใช่เพียงเรื่องการรับมือกับเหตุการณ์ฉุกเฉิน แต่คือเรากำลังสร้างเด็กให้เติบโตขึ้นเป็นคนแบบไหน เพราะเราไม่อาจคาดเดาได้ว่าโลกในวันข้างหน้าจะพาเด็กไปพบกับความท้าทายแบบใด แต่สิ่งที่เราทำได้ คือค่อย ๆ เตรียม “มนุษย์” ให้เติบโตอย่างมั่นคงและมีความเข้มแข็งจากภายใน ซึ่งเป็นอุปนิสัยและคุณลักษณะภายในที่เพลินพัฒนาให้ความสำคัญมาโดยตลอด เด็กของเราต้องรู้จักตนเอง กำกับตนเอง อยู่ร่วมกับผู้อื่น และรับมือกับความยากได้ โดยที่สิ่งเหล่านี้ค่อย ๆ เติบโตผ่านความสัมพันธ์ การเรียนรู้ และประสบการณ์ในชีวิตประจำวัน วงเวิร์กชอปครั้งนี้จึงเป็นอีกก้าวหนึ่งที่ทำให้ผู้ใหญ่ได้กลับมานั่งทบทวนร่วมกัน นำความรู้ ความเชี่ยวชาญ และประสบการณ์จากพื้นที่จริง มาพูดคุย ตั้งคำถาม และตกผลึกเป็นองค์ความรู้ของโรงเรียน เพื่อส่งต่อสิ่งที่ค้นพบให้สังคมสามารถนำแนวคิดไปปรับใช้ให้เหมาะกับบริบทของตนเองได้เช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว การสร้างเด็กหนึ่งคนเป็นความรับผิดชอบร่วมกันของทั้งชุมชน และเด็กจะเติบโตอย่างมั่นคงในการดูแลของผู้ใหญ่ที่ไม่หยุดเรียนรู้และทำเพื่อเขา เพื่อเด็ก ๆ จะได้รู้ว่า “เมื่อหันกลับมาแล้ว จะยังมีผู้ใหญ่ที่เขาวางใจสักคนอยู่ตรงนั้นเพื่อเขาเสมอ” โดย ส่วนสื่อสารองค์กร ข้อมูล ณ วันที่ 14 สิงหาคม 2569 ติดตามบทความและภาพกิจกรรมเพิ่มเติมได้ที่เพจโรงเรียนเพลินพัฒนา 👇 https://www.facebook.com/share/p/1JSD14X2Aj